Over mij..
Hoi! Mijn naam is Natascha, het gezicht achter Holi Mommy. Ik ben mama van vier kindjes, drie in mijn armen en één alleen in mijn hart.
Ik woon met man, kids en drie katten in het mooie Soest en ben naast moeder ook part time ambtenaar.
In september 2024 werd ik helaas ervaringsdeskundige op het gebied van zwangerschapsverlies. Na drie gezonde kindjes overkwam het mij nu ook. Ook ik werd 1 op de 4. 1 op de 4 stellen krijgt namelijk met zwangerschapsverlies te maken.
Ik voelde me alleen, leeg en intens verdrietig. Wel 1000x heb ik me afgevraagd: Waarom? Waarom mocht dit kindje er niet komen? Waarom werd de droom die eindelijk werkelijkheid werd mij weer afgepakt? Waarom?
Maar ook: Waarom ben ik zo verdrietig? Ik heb toch 3 gezonde kinderen? Het kan toch altijd erger? Ben ik ondankbaar? Wil ik teveel? Waarom doet dit zo'n pijn? Ik mag toch blij zijn dat het nu mis gaat en niet later? Ik maak dit nu 1x mee, sommige vrouwen veel vaker! Stel ik me aan? De zwangerschap was nog maar zo pril, hoe kan ik daar nu zoveel verdriet van hebben?
Al vlot na mijn verlies merkte ik dat je er al snel alleen voor komt te staan. Van het werk een bos bloemen, van de verloskundige een hand en de belofte dat je altijd mag bellen maar dan, dan wordt het stil.
Holi Mommy..
Na mijn zwangerschapsverlies had ik nog een afsluitende afspraak bij de verloskundige. Daar werd mij liefdevol gezegd dat ik altijd mocht bellen als ik vragen had of behoefte had aan steun, maar ik belde nooit. Niet omdat ik die behoefte niet voelde, maar omdat ik bang was om te storen, omdat ik dacht dat mijn verdriet het niet waard was om haar toch al drukke dag te onderbreken en omdat ik eigenlijk niet wist wat zij op dat moment nog voor mij konden betekenen.
Dat besef kwam later pas binnen: als ik twijfel of ik mag bellen, hoeveel ouders blijven dan stil terwijl ze juist steun nodig hebben?
Op mijn werk liep ik tegen hetzelfde ongemak aan. Ik werd goed opgevangen, maar toen ik weer begon kreeg ik een mail van HR met de vraag wanneer ik mijn zwangerschapsverlof ging indienen. Dat verlof zou er natuurlijk nooit komen. Niemand bedoelde het verkeerd, maar het liet pijnlijk zien hoe weinig kennis, taal en beleid er is rondom zwangerschapsverlies op de werkvloer.
Al die ervaringen samen maakten één ding duidelijk: de opvang na zwangerschapsverlies hangt te vaak af van goede bedoelingen, terwijl ouders juist behoefte hebben aan duidelijke communicatie, passende nazorg en heldere afspraken.
Door mijn vijftien jaar ervaring bij de politie, waarin ik dagelijks gesprekken voerde over verlies, crisis en andere kwetsbare situaties, weet ik hoe groot de impact van woorden is en hoe belangrijk het is dat je weet wat je zegt en hoe je echt naast iemand blijft staan. Die achtergrond combineer ik met mijn opleidingen als holistisch coach, postpartum transition coach en rouwcoach.
Met Holy Mommy richt ik mij daarom bewust op verloskundigenpraktijken en werkgevers. Ouders die zich gezien, gehoord en gesteund voelen door hun verloskundige komen met vertrouwen terug bij een volgende zwangerschap, en medewerkers die op het werk ruimte en begrip krijgen vallen aantoonbaar minder en minder lang uit. Goede communicatie en duidelijke protocollen maken dus niet alleen emotioneel verschil, maar ook praktisch en financieel.
Daarom help ik organisaties met trainingen, intervisie, communicatie rondom zwangerschapsverlies en het opstellen of aanscherpen van beleid en nazorgprotocollen, zodat niemand meer hoeft te improviseren op een van de meest kwetsbare momenten in iemands leven.
Ben je verloskundige of werkgever en wil je dit binnen jouw praktijk of organisatie beter regelen, menselijker én professioneler aanpakken? Dan denk ik graag met je mee.
Een paar weetjes over mij..
*Geboren op 20 december 1988 te Utrecht
*Altijd gedanst! Showdance, ballet en ballroom
*Nooit mijn best gedaan op school (oeps)
*Speelde graag met mijn Barbies
*Ik ben heel erg eigenwijs
*En nieuwsgierig!
*Ik ging op mijn 23e op mijzelf wonen
*Kocht op mijn 25e mijn eerste huis, alleen
*Ging op mijn 25e in mijn eentje 6 weken naar Australië
*Ik zat huilend in het vliegtuig terug naar huis
*Ik ben bang voor muizen, wespen en de dood
*Ik lust absoluut geen andijvie, spruiten, vis en olijven
*Daarentegen ben ik gek op patatjes, biefstuk en salades
*Soms vind ik het makkelijker om mezelf in het Engels te verwoorden dan in het Nederlands
*Ik kan bij films huilen als een klein kind
*Ook bij reclames en tv programma’s trouwens
*Ik heb 38 paar schoenen
*Mijn favoriete film is nog altijd Pearl Harbor
*Vroeger wilde ik bejaardenverzorgster worden
*Mijn grootste wens is om met Tim en de kindjes nog eens terug te gaan naar Australië (en misschien wel nooit meer terug te komen ðŸ¤)
*Ik heb een hekel aan vroeg opstaan, mensen die te laat komen en leugenaars
*Als ik moe ben kijk ik een beetje scheel
*Ik heb een keer, in één kappersbezoek, mijn haar kort geknipt EN hoog blond geverfd! (Geen succes kan ik je vertellen)
Zo, dit ben ik!
Heel veel liefs,
Natascha
